Weekend. Cieplutko, słonecznie. Nie to co tydzień temu („A ty wyszłabyś dzisiaj z domu?”, zapytał mnie kolega, kiedy skarżyłam mu się na totalny brak zainteresowania). Telefon się urywa. Spotkanie za spotkaniem: godzinka pracy, godzinka przerwy, godzinka pracy, pół godziny przerwy, pół godziny pracy. W międzyczasie przyszykować obiad i zjeść, pamiętając o wywietrzeniu kuchni i wypłukaniu ust miętowym płynem (nie wolno myć zębów przed stosunkiem i zaraz po, bo szczoteczka powoduje mikrourazy, a mikrourazy są, jak wiadomo, niebezpieczne dla zdrowia).

Około 20 padam do łóżka z książką, ale litery rozmywają mi się przed oczami, więc przychodzi mi do głowy, że może trochę się zdrzemnę z telefonami przy twarzy, a później się zobaczy. W planach miałam naukę do kursu, ale trudno się mówi. Nie dam rady.

Budzę się o ósmej trzydzieści nowego czasu – w ubraniu, z makijażem, w domu pełna iluminacja.

No cóż.

Ludziom się wydaje, że taka praca to żadna praca, ale dotrzymywanie towarzystwa trzem skrajnie różnym mężczyznom po kolei potrafi wykończyć. Ledwo wyszłam z klimatu lekkiej dominacji, a tu już pora być romantyczną kochanką dla miłego pana w bardziej niż średnim wieku. Świeczki się jeszcze palą, w tle nadal słychać dźwięki piosenki o miłości, ale ja już mam spotkanie z wysportowanym panem, który lubi szybkie, ostre numerki.

Całkowita zmiana atmosfery raz po raz.

Niby żadne spotkanie samo w sobie nie było męczące, ale wszystkie razem sprawiły, że zanim się spostrzegłam, odpłynęłam w sen.

*

PS. O wpół do pierwszej dostałam SMS z zaproszeniem na gangbang, a o trzeciej trzydzieści nowego czasu dzwonili ludzie, z którymi byłam wstępnie umówiona na wieczór. Ludziom się naprawdę wydaje, że jestem dostępna 24/7.